Bouwen, groeien en loslaten: Wes Oudshoorn - afl 2

Sommige ondernemersverhalen beginnen met een strak businessplan, investeerdersdeck en marktonderzoek. Dat van Wes begon met een Harry Potter-website.

Als dertienjarige bouwde hij een online community die binnen korte tijd groeide naar zo’n 5.000 actieve leden en vijftig vrijwilligers. Niet omdat er een groot verdienmodel achter zat, maar omdat hij het leuk vond om iets te maken. Toch bleek juist daar de basis te liggen voor zijn ondernemerschap. Mensen vroegen of hij ook een banner of website voor hen kon bouwen. Voor €25 een banner maken voelde ineens een stuk aantrekkelijker dan uren vakkenvullen bij de Albert Heijn.

Op zijn zestiende schreef Wes zich in bij de Kamer van Koophandel. “Ik was waarschijnlijk meer puber dan ondernemer,” zegt hij daar nu over. Toch zat er al iets in wat veel ondernemers herkennen: eigenwijsheid. Het gevoel dat je dingen zelf wilt doen, zelf wilt bouwen en zelf aan de knoppen wilt zitten.

Die drang om te bouwen bracht hem uiteindelijk bij AppSignal, een monitoringtool voor webapplicaties. Samen met zijn co-founders bouwde hij het bedrijf in dertien jaar tijd uit tot een team van twintig mensen en een omzet van een paar miljoen per jaar. Geen spectaculaire hockeystickgroei, maar wel een gestage lijn omhoog. En juist dat is volgens Wes een belangrijke les: als je jarenlang stabiel groeit, kun je ook een heel mooi bedrijf neerzetten.

Toch ging die groei niet vanzelf. Terugkijkend ziet Wes dat ze soms te voorzichtig waren. Zo duurde het jaren voordat zijn salaris uit het bedrijf hoger was dan wat hij als freelancer verdiende. Ook wachtten ze tien jaar met het verhogen van hun prijzen, terwijl het product in die tijd veel groter en waardevoller was geworden. “Als je in je bedrijf staat, heb je overal een goede reden voor,” vertelt hij. “Maar iemand van buiten kan terecht vragen: waarom doen jullie dit eigenlijk nog niet?”

Een andere uitdaging zat in de rolverandering die groei met zich meebrengt. Als founder begin je vaak als bouwer. Je kent het product, de klanten en de details. Maar zodra het team groeit, word je ook manager. Die combinatie is lastig. Bouwen vraagt focus, terwijl managen juist bestaat uit korte gesprekken, afstemming en veel context wisselen. Beide kunnen leuk zijn, maar je kunt ze niet altijd allebei goed doen.

In 2025 vond AppSignal een Amerikaanse groeipartner. Niet lang daarna besloot Wes uit het bedrijf te stappen. Nu neemt hij een sabbatical, al geeft hij lachend toe dat die nog niet helemaal volgens plan verloopt. De laptop blijft niet altijd in de tas. Met AI ziet hij nieuwe mogelijkheden om als solopreneur producten te bouwen zonder direct weer een groot team op te tuigen.

Zijn advies aan jonge makers en beginnende ondernemers is simpel: ga bouwen. Experimenteer, gebruik AI en vraag er geld voor. Want enthousiasme is mooi, maar pas als iemand zijn portemonnee trekt, weet je of je echt iets waardevols hebt gemaakt.

Misschien is dat wel de rode draad in Wes’ verhaal: ondernemerschap hoeft niet perfect te beginnen. Soms start het met nieuwsgierigheid, een flinke dosis eigenwijsheid en het lef om iets online te zetten. De rest ontstaat onderweg.

Podcasttranscript – Wes

Tjitze: Welkom.

Wes: Dank je wel.

Tjitze: Superleuk dat je tijd wilde maken in je drukke leven. Hoe stel jij jezelf het liefst voor?

Wes: Oeh, dat is een brede vraag.

Tjitze: Wie is Wes, en waar zouden mensen jou van kunnen kennen?

Van Harry Potter-website naar ondernemerschap

Wes: Wij kennen elkaar van The Hague Tech. Daar heb ik een bureautje. Ik ben ondernemer in de IT, maar mijn achtergrond is eigenlijk dat ik webdesigner ben. Ik heb veel met nerds gewerkt, maar ik kom uit een creatieve hoek. Toen ik dertien of veertien was, heb ik een Harry Potter-website gebouwd. Die website groeide heel hard. Binnen no time hadden we zo’n vijfduizend actieve leden en werkten er ongeveer vijftig mensen vrijwillig mee. Toen wist ik eigenlijk: hier wil ik iets mee doen. Op mijn zestiende ben ik met school gestopt om te gaan ondernemen. Ik schreef me in bij de KvK en ben vanaf daar mijn carrière begonnen. Best snel ben ik toch weer in loondienst gegaan, want ik merkte dat ik op dat moment meer puber was dan ondernemer. Maar sindsdien ben ik eigenlijk altijd bezig gebleven.

Tjitze: Wat zeiden ze bij de KvK toen je daar als zestienjarige aankwam?

Wes: Dat weet ik niet meer. Volgens mij was het niet zo bijzonder. Mijn eerste bedrijf deed ik samen met mijn vader. Ik had het idee dat hij wat acquisitie en administratie kon doen en ik het creatieve werk en het bouwen. Hij was een soort back-up. Maar dat moment bij de KvK staat me niet heel scherp bij. Wat ik nog wel weet: toen ik negentien was kocht ik mijn huis en ging ik naar de notaris. Daar hadden ze volgens mij wel zoiets van: wat doet dat jongetje van negentien hier in zijn eentje?

Tjitze: Je was dus al superjong bezig met bedrijven. Wat dreef jou op die leeftijd richting ondernemerschap? Wat maakte dat je dacht: dit wil ik doen?

Wes: Sowieso was ik gewoon een eigenwijze drol, zo zou mijn moeder het waarschijnlijk zeggen. Ik denk dat je een stukje eigenwijsheid nodig hebt. Je denkt toch: dat kan ik wel beter, of dat kan ik wel. Er zit een zekere arrogantie in om überhaupt ergens aan te beginnen. Ik weet nog dat ik op school zei dat ik wilde ondernemen. Dan zit je daar als zestienjarige, met een leraar of mentor die zegt: wat ga jij nou doen? Die probeert je voor alles te waarschuwen. Dan moet je best sterk in je schoenen staan, want veel mensen zeggen dat het te gevaarlijk, te moeilijk of te ingewikkeld is. Op termijn heb ik er vooral heel erg van genoten dat je dingen kunt bouwen. Mijn laatste bedrijf heb ik dertien, bijna veertien jaar gebouwd. Maar het zit ook in het kleine: dat je ’s ochtends iets kunt doen en ’s middags al resultaat ziet, zonder dat iemand je vertelt wat wel of niet moet, hoeft of mag.

Tjitze: Bestaat je Harry Potter-website nog?

Wes: Nee, jammer genoeg niet. Na een paar jaar heb ik hem overgedragen aan anderen en daarna is hij nog heel lang online geweest. Het was een mooi avontuur. Ik heb er veel sociale contacten aan overgehouden en uiteindelijk kwamen daar ook mijn eerste klanten vandaan. Het was een heel subtiele overgang naar ondernemerschap. Ik bouwde die Harry Potter-website in 2003, 2004. Mensen hadden toen van alles nodig: kun je voor mij een bannertje maken, kun je een website maken? Zo rolde ik erin.

Tjitze: Eigenlijk merkte je door het gewoon te doen en te experimenteren: dit vind ik leuk.

Wes: Ja. Het begon met: ik hoef geen bijbaantje te nemen, want iemand wil me 25 euro betalen om een banner te maken. Dat was toch een soort alternatief voor zes uur ploeteren bij de Albert Heijn. Zo begon het.

Zelf bouwen en eigenwijs aan de knoppen zitten

Tjitze: Wat maakte het voor jou aantrekkelijker om zelf te bouwen? Je had dit ook bij een bedrijf kunnen doen, ergens in dienst.

Wes: Dat heb ik ook gedaan. Ik denk dat het toch die eigenwijsheid is: ik kan het beter en ik wil het zelf doen. Ik ga ook gewoon slecht op hiërarchie. Ik heb bijvoorbeeld een tijd gefreelancet bij Philips. Dan werkte je drie maanden aan een project, maar mocht je je eigen werk niet presenteren, omdat dat een meeting was waar je niet bij mocht zijn. Daar heb ik nooit goed tegen gekund. Ik heb heel leuke banen gehad, maar het wringt bij mij als je niet mee mag doen of mee mag spelen. Daar kan een psychiater vast nog een paar uur met mij over praten. Maar er zit iets in van: nee, ik wil eigenwijs zijn, zelf aan de knoppen zitten en zelf meewerken.

Tjitze: Zelf ondernemen geeft vrijheid, maar er zitten natuurlijk ook kanten aan die tegenvallen. Waar kijk jij op terug en denk je: dat was zwaar, lastig of leerzaam, maar niet per se leuk?

Wes: Ik denk dat ik geluk heb gehad doordat ik zo jong begon. In de eerste jaren had ik bijna geen verantwoordelijkheden. Dat maakt het heel anders. Nu heb ik een vriendin en een dochter van drie. Als ik nu opnieuw zou moeten starten, is dat veel ingewikkelder, omdat je veel meer op het spel zet. Destijds had mijn vriendin ook een baan en we hadden niet zoveel lasten, dus dan kun je nog best wat risico nemen. Het lastigste zijn denk ik de eisen die je aan jezelf stelt. Je voelt altijd dat het beter zou moeten gaan. Je kijkt om je heen en denkt: die gaat hard, of die doen het beter. Als je vijf ondernemers ziet die allemaal iets goed doen en je projecteert dat allemaal op jezelf, leg je de lat zó hoog dat je nooit helemaal tevreden kunt zijn. Nu zeggen mensen weleens: als je het zo vertelt, is het eigenlijk een jongensdroom geweest. Dan denk ik: ja, dat is ook zo.

AppSignal: van sideproject naar bedrijf

Tjitze: Uiteindelijk ben jij AppSignal gestart. Wat deed dat bedrijf en hoe is dat gelopen?

Wes: Ik werkte op een gegeven moment veel samen met developers. Dat vond ik leuk, omdat je ’s ochtends ergens aan begint en het ’s middags live kan staan. Die samenwerking met developers, in plaats van alleen in de creatieve hoek werken, vond ik heel leuk. Tegelijk merkte ik: als ik een maand op reis ga, zijn mijn inkomsten meteen nul. En ik ging graag op reis. Dus ik dacht: wat kan ik bouwen waardoor ik minder afhankelijk ben van uren? Toen kwam ik twee co-founders tegen. Zij waren al bezig met dat product als sideproject en vroegen of ik een logootje voor ze kon maken. Ik keek naar hun product en dacht: jullie hebben wel iets meer nodig dan alleen een logo. Zo ben ik erin gerold.

Wes: AppSignal deed monitoring van webapplicaties. Als je als team van developers iets bouwt, wil je weten wat er fout gaat, wat traag is, hoe je servers draaien en of je website überhaupt live is. Een van onze vroege klanten was bijvoorbeeld WeTransfer. Zij rolden elke dag nieuwe features uit en groeiden hard in volume. Zij gebruikten onze tool om direct te zien waar issues zaten. Je kon tot op regelniveau zien: deze regel code veroorzaakt de fout.

Tjitze: Was zo’n oplossing er op dat moment nog niet?

Wes: Die was er wel, maar daar komt het weer terug: wij dachten dat we het beter konden. We hoorden iedereen in de markt klagen over de grote speler van dat moment. Tegelijk kwam er toevallig een technische innovatie waardoor wij iets konden bouwen. Zo zijn we begonnen. Ik denk dat daar opnieuw die naïviteit in zit die je als ondernemer nodig hebt. Als je van tevoren weet hoe moeilijk het is, ga je het niet doen. Wij dachten: zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Dat bleek wel heel moeilijk, maar het was ook de moeite waard.

Dertien jaar bouwen, bootstrappen en doorgroeien

Tjitze: Dat heb je dertien jaar gedaan. Tot wanneer was dat? En hoe ziet je werkleven er nu uit?

Wes: We hebben AppSignal dertien jaar lang gebootstrapped. In 2016 hebben we een kleine ronde opgehaald, maar achteraf was die niet eens per se nodig geweest. We hebben de groei altijd grotendeels zelf gefinancierd. Uiteindelijk zijn we gegroeid naar twintig mensen en een paar miljoen omzet per jaar. Dat was eigenlijk een heel mooie droom. Als je de grafiek ziet, is het gewoon heel gestaag gegaan. Iedereen wacht altijd op die hockeystick, maar als je dertien jaar lang stabiel groeit, kun je ook een heel mooi bedrijf laten groeien.

Wes: In 2025 zijn we op zoek gegaan naar een groeipartner. Het ging goed, maar de investeringen die we moesten doen werden steeds groter. Er was druk vanuit AI en de Amerikaanse markt. We zaten daar wel in, maar je merkt dat je als Europese partij minder kunt doen dan wanneer je daar echt stevig aanwezig bent. We hebben toen een Amerikaanse groeipartner gevonden en seed funding opgehaald. Dat was in februari 2025. In oktober 2025 ben ik weggegaan bij AppSignal. Het was een heel mooi avontuur geweest en het bedrijf ging een nieuwe fase in. Voor mij was dat een goed moment om om me heen te kijken en te denken: wat wil ik nu? Ik ga nu reizen met mijn vriendin en dochter. Ik heb een sabbatical, al gaat die nog niet heel goed, want ik ben ook alweer veel leuke dingen aan het bouwen.

Tjitze: Als wij elkaar op de gangen van The Hague Tech zien, ben je inderdaad weer druk in de weer. Je vertelde laatst ook iets over afspraken met je vriendin over het dicht laten van de laptop.

Wes: Ja. We gaan een jaar reizen en dat is natuurlijk fantastisch. Mijn dochter wordt volgend jaar vier en gaat dan naar school. We hebben nu dus een bijzonder jaar met z’n drieën. Mijn vriendin weet alleen ook hoe ik opgeslokt kan worden door mijn werk. Zij dacht: straks zitten we aan een prachtig strand, kijk ik achterom en zit Wes op zijn computertje te typen. Daarom hebben we duidelijke afspraken gemaakt. Maar ik geniet ook enorm van tijd met mijn dochter, dus het gaat zeker goed komen.

Terugkijken: wat zou je anders doen?

Tjitze: Je hebt een bedrijf gebouwd van heel klein naar twintig mensen en uiteindelijk een grote investeringsronde gedaan. Als je terugkijkt op die periode: wat zou je nu anders doen dan vroeger, en waarom?

Wes: Het lastige is dat als je midden in je bedrijf staat, overal een heel goede reden voor is. Als je met externe adviseurs praat, prikken die een beetje. Dan kun je overal een mooi antwoord op geven: waarom je dit nog niet doet of dat nog niet doet. En allebei heb je gelijk. Jij ziet het van binnenuit en dat is honderd procent waar. Iemand van buiten kijkt en zegt: waarom hebben jullie dit nog niet gedaan? En die heeft ook honderd procent gelijk.

Wes: Ik denk dat, als je hard wilt groeien, sommige interne excuses die je voor jezelf maakt je kunnen tegenhouden. Het heeft bij ons volgens mij vier, vijf of zes jaar geduurd voordat mijn salaris uit het bedrijf hoger was dan mijn freelance salaris daarvoor. Als je als ondernemer eerder die standaard voor jezelf neerzet en vraagt: wat betekent dit nou eigenlijk, dan hadden we misschien eerder agressiever onze prijzen verhoogd. We hebben tien jaar gewacht voordat we voor het eerst onze prijzen verhoogden, terwijl ons product drie of vier keer zo groot was geworden. Intern denk je dan: moeten we dat nou wel doen? Achteraf denk ik dat je daar harder in mag zijn. Meer bedrijf zijn. Je laten uitdagen op de excuses die je voor jezelf hebt en zeggen: kom op, stap daar eens overheen. Wat zou er kunnen gebeuren als je het wél doet?

Wes: Uiteindelijk zijn veel start-up lessen gewoon waar. Als je je niet schaamt voor je eerste release, dan ben je te laat. Je moet focussen op groei. In SaaS is het in zekere zin een receptje, een rekensom. Al die adviezen kloppen, maar soms kom je daar pas een paar jaar later achter.

Van bouwer naar manager

Tjitze: Op een gegeven moment krijg je als founder ook de rol van manager. Wanneer merkte jij dat het bouwen heel leuk was, maar managen ook lastig werd?

Wes: Ik vond managen ook leuk. Het lastige is alleen dat je beide tegelijk moet doen. Daar zitten veel founders mee. Je begint vaak zelf aan de knoppen, echt met het product bezig. Op een gegeven moment merk je: we kunnen niet groeien als we dit zo blijven doen, dus we moeten mensen aannemen. Maar vaak ben jij nog degene die het beste weet hoe dingen werken. Dat moet je uit handen geven.

Wes: Die tussenfase kan heel lang duren en soms eindigt die nooit. Je voelt: ik ben een individual contributor, ik moet zelf iets doen, en dat vind je stiekem heel leuk. Tegelijkertijd ben je manager. Als individual contributor heb je vaak drie, vier of vijf uur focus nodig om echt in een probleem te komen. Als manager heb je juist allemaal dingen van een kwartier of een half uur: even dit, even dat, een paar mailtjes. Ik vond beide leuk; bouwen misschien iets leuker. Mensen managen en zorgen dat ze zich ontwikkelen is natuurlijk fantastisch. Maar die combinatie zorgt voor veel druk, omdat je het niet allebei goed kunt doen.

Een nieuwe fase: AI, solopreneurship en bouwen

Tjitze: Je bent nu gestopt bij AppSignal en neemt een sabbatical. Je gaat een jaar de wereld bekijken vanuit een ander perspectief dan achter een laptop met een scherm vol code. Als je daarna denkt aan je ideale ondernemersleven, hoe ziet dat eruit?

Wes: Wat ik heel tof vind, is dat je tegenwoordig veel solopreneurs hebt. Die bestaan al langer, maar dat waren vaak ongelooflijk getalenteerde ondernemers. Je moet marketing, sales, techniek en klantenservice allemaal zelf kunnen. Dat kon ik niet allemaal. Ik kwam best een eind, maar ik was zelf niet echt een programmeur die alles kon bouwen. Met AI ligt daar ineens veel open. Veel operationele dingen die je normaal zelf moest doen, behoren nu opeens wel tot de mogelijkheden.

Wes: Wat ik de komende jaren hoop te doen, is dingen bouwen en iets vinden wat traction krijgt. Daarna wil ik dat zo lang mogelijk zonder personeel draaien, of eigenlijk met AI-personeel. Dat lijkt me heel gaaf, omdat je dan niet naar die manager-modus hoeft. De hoeveelheid context die je nodig hebt blijft beperkt. Je doet alles zelf en hoeft niet constant te communiceren, samenwerken en afstemmen met anderen. Dat is de droom. Tegelijk vind ik het ook heel leuk om met andere mensen samen te werken, dus ik zoek nog steeds veel andere ondernemers op.

Tjitze: Dat doe je ook binnen The Hague Tech. Jullie hebben een kantoor met verschillende bedrijven bij elkaar: allemaal eigen bedrijven, maar toch ook een soort groep ondernemers die samenwerkt.

Wes: Zeker. Binnen The Hague Tech hebben we een initiatief: Ship Happens, met ship in de betekenis van iets verzenden of live zetten. Daar zit Maurits bij, een goede vriend van mij, die ook nog langskomt in deze podcast. Gijs zit erbij, een ongelooflijk getalenteerde jongen die met gave dingen bezig is en volgens mij op zijn 22e al CTO is voor een Amerikaans bedrijf. Vincent is bezig met Outside Escape. Wat ik leuk vind aan ondernemers, zijn de mensen die echt dingen bouwen. Nieuwe dingen maken, daar krijg ik energie van.

Vraag van de vorige gast: hoe bouw je interne systemen om te groeien?

Tjitze: Een van onze vorige gasten was Auke Bleij van Respyre. Hij ontwikkelt mosbeton; een totaal andere business dan wat jij doet. We vragen elke gast welke vraag hij aan de volgende gast wil stellen. Auke had zich een beetje ingelezen en zijn vraag aan jou was: hoe bouw je de interne systemen om te kunnen groeien? Wat is in die groeifase het belangrijkste om intern te bouwen?

Wes: Ik heb gelukkig net even zijn hand mogen schudden, dus dat was leuk. Hij kon ook iets meer vertellen over wat zij doen. Het eerste verschil is natuurlijk dat het risico dat wij bij AppSignal konden nemen compleet anders is dan bij Respyre. Als bij ons iets misgaat, drukken we op een knop en staat de vorige versie weer live. De fout die we in de laatste versie van de code hebben geïntroduceerd, fixen we. Tien minuten of een uur later kunnen we opnieuw. Hij vertelde dat zij door één fout soms een week kwijt kunnen zijn. Dat is een enorm verschil tussen de fysieke en digitale wereld.

Wes: Maar wat ik wel denk: het blijft altijd een rommeltje. Zolang je blijft denken dat het géén rommeltje hoort te zijn, blijf je streven naar een fase die je nooit bereikt. Ook na dertien jaar verplaatst de horizon zich steeds. Wat je vandaag oplost, levert morgen weer nieuwe problemen op. Als ondernemer helpt het om te accepteren: het blijft altijd een rommeltje en dat is ondernemen.

Wes: Wat wij bij AppSignal wel goed hebben gedaan, is automatiseren en documenteren. We waren allemaal developers. Dus als je iets twee of drie keer doet, komt dat developer-stemmetje in je achterhoofd: waarom automatiseren we dit niet? Vanaf de allereerste dag hebben we veel geautomatiseerd en ook veel gedocumenteerd. We hadden een uitgebreid handbook. Dat werd niet bij alles constant geraadpleegd, maar over allerlei twijfelpunten stond iets vast: hoe werkt dit proces, hoe melden we iets, wat doen we bij een datalek, wat zijn de security practices bij het installeren van een nieuwe laptop? Dat hadden we allemaal gedocumenteerd. Ik denk dat je elke dag een beetje kunt documenteren en kleine processen kunt invoeren. Je onderschat wat je daarin in twee of drie jaar kunt opbouwen.

Tjitze: Dus je zegt eigenlijk: laat de illusie los dat alles straks helemaal op orde is. Omarm de chaos en werk binnen die chaos telkens aan kleine, incrementele verbeteringen. Richt je daarop, in plaats van te denken dat je in één keer dé sleutel tot structuur vindt.

Wes: Precies. Wij hebben vaak nagedacht: moeten we ons proces weer veranderen? In de digitale wereld kun je werken met sprints van een week, twee weken, kwartaalplanningen of periodes van zes weken. Wij vroegen ons ook regelmatig af: moeten we dit loslaten, langer maken of anders doen? Je blijft snel bezig met het idee dat processen dingen oplossen. Uiteindelijk kies je iets en elk middel heeft trade-offs. Als je dat accepteert, houd je veel meer focus op het echte werk in plaats van op alle processen eromheen.

Advies aan jonge makers

Tjitze: Mijn zoon is vijftien en wordt volgend jaar zestien. Wat zou jij iemand aanraden die zegt: ik wil gewoon iets bouwen, ik vind het leuk om iets te maken? Wat zou je zo iemand adviseren op basis van alles wat je hebt geleerd?

Wes: Allereerst: als iemand daar zelf al over nadenkt, heeft die weinig motivatie nodig. Veel beginnende ondernemers zoeken bevestiging in hun omgeving: moet ik dit wel doen, zou ik dit wel doen? Dan heb je bijna al verloren. Als jouw zoon vanuit zichzelf enthousiast is, moeten wij vooral onze handen ervan aftrekken en zeggen: ga jij het maar lekker op jouw manier doen. Als dat in je zit en het borrelt, is dat eigenlijk al genoeg om te starten.

Wes: Als ik inhoudelijk advies moet geven, zou ik zeggen: omarm AI. Er is op dit moment zoveel wat je kunt bouwen met AI. Ik zeg dat ook weleens tegen mensen die van carrière willen switchen: dit is het moment, want AI gaat alles veranderen. Er is een grote groep mensen die niet gaat meekomen. Dat betekent dat er ruimte ontstaat voor mensen die misschien minder ervaring hebben in een specifiek vakgebied, maar die AI wel omarmen en met nieuwe dingen aan de slag gaan.

Wes: Voor je zoon zou ik dus zeggen: ga vooral bouwen. Probeer toffe dingen met AI en probeer er geld voor te vragen. Dat is het verschil met ondernemerschap. Iedereen is enthousiast totdat ze hun portemonnee moeten trekken. Friends, fools and family zijn vaak positief, maar laat ze maar betalen. Dan weet je of mensen echt geloven in wat je aan het bouwen bent.

Vraag voor de volgende gast

Tjitze: We gaan richting afronding. Later spreek ik Hanneke Kunnen, manager bij Stichting PUM. Wat zou jij haar willen vragen?

Wes: Wat ik interessant vind: wij werkten bij AppSignal volledig remote. Ik begrijp dat zij ondernemers in andere landen, ontwikkelingslanden, helpen. Wij werkten ook met mensen over de grens, maar het was soms best moeilijk om daar talent te vinden. We stonden daar erg voor open, maar het is lastig om de pareltjes te vinden die je zou willen inhuren. Het eerste deel van mijn vraag zou zijn: hoe kom je in die landen terecht? Zeker met internet nu. Hoe vind je lokaal talent en geef je mensen daar een kans om voor of in je bedrijf te werken?

Wes: Het tweede deel van mijn vraag is andersom: wat kunnen wij op afstand doen om te helpen? Ik ken veel ondernemers in de IT die remote werken. Volgens mij zijn er veel ondernemers die in het tweede deel van hun carrière graag iets willen teruggeven. Dus: wat kunnen we op afstand doen en hoe kunnen we helpen?

Tjitze: Mooie vraag. Die ga ik zeker stellen. Superbedankt voor dit gesprek. Mooi om te horen hoe het voor jou is gelopen en waar je mee bezig bent geweest. Ik ben ook benieuwd hoe het na je sabbatical is, en of die laptop inderdaad af en toe in de tas is gebleven terwijl je met je dochter op het strand speelde.

Afsluiting

Wes: Ik ben met een paar leuke dingen bezig, dus die laptop gaat zeker uit de tas komen. Als mensen interesse hebben: ik werk nu aan Pirate Page, een manier om je homepage opnieuw te schrijven. Ik noem het een soort copywriting blueprint voor je homepage. Volgens mij kun je het testen via piratepage.com. Het is nu nog gratis, dus ik ben op dat vlak nog een heel slechte ondernemer.

Wes: Daarnaast ben ik bezig met een AI-offertetool. Ik zie vooral veel klussers en andere ondernemers die offertes moeten maken, maar niemand heeft daar zin in. Laatst zat ik zelf alweer twee, drie weken te wachten op een offerte. Daar bouw ik iets voor, zodat je met AI veel sneller offertes kunt maken. Als iemand een van deze twee dingen interessant vindt: stuur een berichtje, zoek me op LinkedIn. Leuk om je te spreken.

Tjitze: Offertes kosten inderdaad altijd te veel tijd. Dank je wel. Tot straks of later bij een goede kop koffie.

Wes: Wij komen elkaar wel weer tegen. Bedankt voor nu.