Geen onderdeel van een categorie

Sommige ondernemersverhalen beginnen met een strak businessplan, investeerdersdeck en marktonderzoek. Dat van Wes begon met een Harry Potter-website.

Als dertienjarige bouwde hij een online community die binnen korte tijd groeide naar zo’n 5.000 actieve leden en vijftig vrijwilligers. Niet omdat er een groot verdienmodel achter zat, maar omdat hij het leuk vond om iets te maken. Toch bleek juist daar de basis te liggen voor zijn ondernemerschap. Mensen vroegen of hij ook een banner of website voor hen kon bouwen. Voor €25 een banner maken voelde ineens een stuk aantrekkelijker dan uren vakkenvullen bij de Albert Heijn.

Op zijn zestiende schreef Wes zich in bij de Kamer van Koophandel. “Ik was waarschijnlijk meer puber dan ondernemer,” zegt hij daar nu over. Toch zat er al iets in wat veel ondernemers herkennen: eigenwijsheid. Het gevoel dat je dingen zelf wilt doen, zelf wilt bouwen en zelf aan de knoppen wilt zitten.

Die drang om te bouwen bracht hem uiteindelijk bij AppSignal, een monitoringtool voor webapplicaties. Samen met zijn co-founders bouwde hij het bedrijf in dertien jaar tijd uit tot een team van twintig mensen en een omzet van een paar miljoen per jaar. Geen spectaculaire hockeystickgroei, maar wel een gestage lijn omhoog. En juist dat is volgens Wes een belangrijke les: als je jarenlang stabiel groeit, kun je ook een heel mooi bedrijf neerzetten.

Toch ging die groei niet vanzelf. Terugkijkend ziet Wes dat ze soms te voorzichtig waren. Zo duurde het jaren voordat zijn salaris uit het bedrijf hoger was dan wat hij als freelancer verdiende. Ook wachtten ze tien jaar met het verhogen van hun prijzen, terwijl het product in die tijd veel groter en waardevoller was geworden. “Als je in je bedrijf staat, heb je overal een goede reden voor,” vertelt hij. “Maar iemand van buiten kan terecht vragen: waarom doen jullie dit eigenlijk nog niet?”

Een andere uitdaging zat in de rolverandering die groei met zich meebrengt. Als founder begin je vaak als bouwer. Je kent het product, de klanten en de details. Maar zodra het team groeit, word je ook manager. Die combinatie is lastig. Bouwen vraagt focus, terwijl managen juist bestaat uit korte gesprekken, afstemming en veel context wisselen. Beide kunnen leuk zijn, maar je kunt ze niet altijd allebei goed doen.

In 2025 vond AppSignal een Amerikaanse groeipartner. Niet lang daarna besloot Wes uit het bedrijf te stappen. Nu neemt hij een sabbatical, al geeft hij lachend toe dat die nog niet helemaal volgens plan verloopt. De laptop blijft niet altijd in de tas. Met AI ziet hij nieuwe mogelijkheden om als solopreneur producten te bouwen zonder direct weer een groot team op te tuigen.

Zijn advies aan jonge makers en beginnende ondernemers is simpel: ga bouwen. Experimenteer, gebruik AI en vraag er geld voor. Want enthousiasme is mooi, maar pas als iemand zijn portemonnee trekt, weet je of je echt iets waardevols hebt gemaakt.

Misschien is dat wel de rode draad in Wes’ verhaal: ondernemerschap hoeft niet perfect te beginnen. Soms start het met nieuwsgierigheid, een flinke dosis eigenwijsheid en het lef om iets online te zetten. De rest ontstaat onderweg.

Podcasttranscript – Wes

Tjitze: Welkom.

Wes: Dank je wel.

Tjitze: Superleuk dat je tijd wilde maken in je drukke leven. Hoe stel jij jezelf het liefst voor?

Wes: Oeh, dat is een brede vraag.

Tjitze: Wie is Wes, en waar zouden mensen jou van kunnen kennen?

Van Harry Potter-website naar ondernemerschap

Wes: Wij kennen elkaar van The Hague Tech. Daar heb ik een bureautje. Ik ben ondernemer in de IT, maar mijn achtergrond is eigenlijk dat ik webdesigner ben. Ik heb veel met nerds gewerkt, maar ik kom uit een creatieve hoek. Toen ik dertien of veertien was, heb ik een Harry Potter-website gebouwd. Die website groeide heel hard. Binnen no time hadden we zo’n vijfduizend actieve leden en werkten er ongeveer vijftig mensen vrijwillig mee. Toen wist ik eigenlijk: hier wil ik iets mee doen. Op mijn zestiende ben ik met school gestopt om te gaan ondernemen. Ik schreef me in bij de KvK en ben vanaf daar mijn carrière begonnen. Best snel ben ik toch weer in loondienst gegaan, want ik merkte dat ik op dat moment meer puber was dan ondernemer. Maar sindsdien ben ik eigenlijk altijd bezig gebleven.

Tjitze: Wat zeiden ze bij de KvK toen je daar als zestienjarige aankwam?

Wes: Dat weet ik niet meer. Volgens mij was het niet zo bijzonder. Mijn eerste bedrijf deed ik samen met mijn vader. Ik had het idee dat hij wat acquisitie en administratie kon doen en ik het creatieve werk en het bouwen. Hij was een soort back-up. Maar dat moment bij de KvK staat me niet heel scherp bij. Wat ik nog wel weet: toen ik negentien was kocht ik mijn huis en ging ik naar de notaris. Daar hadden ze volgens mij wel zoiets van: wat doet dat jongetje van negentien hier in zijn eentje?

Tjitze: Je was dus al superjong bezig met bedrijven. Wat dreef jou op die leeftijd richting ondernemerschap? Wat maakte dat je dacht: dit wil ik doen?

Wes: Sowieso was ik gewoon een eigenwijze drol, zo zou mijn moeder het waarschijnlijk zeggen. Ik denk dat je een stukje eigenwijsheid nodig hebt. Je denkt toch: dat kan ik wel beter, of dat kan ik wel. Er zit een zekere arrogantie in om überhaupt ergens aan te beginnen. Ik weet nog dat ik op school zei dat ik wilde ondernemen. Dan zit je daar als zestienjarige, met een leraar of mentor die zegt: wat ga jij nou doen? Die probeert je voor alles te waarschuwen. Dan moet je best sterk in je schoenen staan, want veel mensen zeggen dat het te gevaarlijk, te moeilijk of te ingewikkeld is. Op termijn heb ik er vooral heel erg van genoten dat je dingen kunt bouwen. Mijn laatste bedrijf heb ik dertien, bijna veertien jaar gebouwd. Maar het zit ook in het kleine: dat je ’s ochtends iets kunt doen en ’s middags al resultaat ziet, zonder dat iemand je vertelt wat wel of niet moet, hoeft of mag.

Tjitze: Bestaat je Harry Potter-website nog?

Wes: Nee, jammer genoeg niet. Na een paar jaar heb ik hem overgedragen aan anderen en daarna is hij nog heel lang online geweest. Het was een mooi avontuur. Ik heb er veel sociale contacten aan overgehouden en uiteindelijk kwamen daar ook mijn eerste klanten vandaan. Het was een heel subtiele overgang naar ondernemerschap. Ik bouwde die Harry Potter-website in 2003, 2004. Mensen hadden toen van alles nodig: kun je voor mij een bannertje maken, kun je een website maken? Zo rolde ik erin.

Tjitze: Eigenlijk merkte je door het gewoon te doen en te experimenteren: dit vind ik leuk.

Wes: Ja. Het begon met: ik hoef geen bijbaantje te nemen, want iemand wil me 25 euro betalen om een banner te maken. Dat was toch een soort alternatief voor zes uur ploeteren bij de Albert Heijn. Zo begon het.

Zelf bouwen en eigenwijs aan de knoppen zitten

Tjitze: Wat maakte het voor jou aantrekkelijker om zelf te bouwen? Je had dit ook bij een bedrijf kunnen doen, ergens in dienst.

Wes: Dat heb ik ook gedaan. Ik denk dat het toch die eigenwijsheid is: ik kan het beter en ik wil het zelf doen. Ik ga ook gewoon slecht op hiërarchie. Ik heb bijvoorbeeld een tijd gefreelancet bij Philips. Dan werkte je drie maanden aan een project, maar mocht je je eigen werk niet presenteren, omdat dat een meeting was waar je niet bij mocht zijn. Daar heb ik nooit goed tegen gekund. Ik heb heel leuke banen gehad, maar het wringt bij mij als je niet mee mag doen of mee mag spelen. Daar kan een psychiater vast nog een paar uur met mij over praten. Maar er zit iets in van: nee, ik wil eigenwijs zijn, zelf aan de knoppen zitten en zelf meewerken.

Tjitze: Zelf ondernemen geeft vrijheid, maar er zitten natuurlijk ook kanten aan die tegenvallen. Waar kijk jij op terug en denk je: dat was zwaar, lastig of leerzaam, maar niet per se leuk?

Wes: Ik denk dat ik geluk heb gehad doordat ik zo jong begon. In de eerste jaren had ik bijna geen verantwoordelijkheden. Dat maakt het heel anders. Nu heb ik een vriendin en een dochter van drie. Als ik nu opnieuw zou moeten starten, is dat veel ingewikkelder, omdat je veel meer op het spel zet. Destijds had mijn vriendin ook een baan en we hadden niet zoveel lasten, dus dan kun je nog best wat risico nemen. Het lastigste zijn denk ik de eisen die je aan jezelf stelt. Je voelt altijd dat het beter zou moeten gaan. Je kijkt om je heen en denkt: die gaat hard, of die doen het beter. Als je vijf ondernemers ziet die allemaal iets goed doen en je projecteert dat allemaal op jezelf, leg je de lat zó hoog dat je nooit helemaal tevreden kunt zijn. Nu zeggen mensen weleens: als je het zo vertelt, is het eigenlijk een jongensdroom geweest. Dan denk ik: ja, dat is ook zo.

AppSignal: van sideproject naar bedrijf

Tjitze: Uiteindelijk ben jij AppSignal gestart. Wat deed dat bedrijf en hoe is dat gelopen?

Wes: Ik werkte op een gegeven moment veel samen met developers. Dat vond ik leuk, omdat je ’s ochtends ergens aan begint en het ’s middags live kan staan. Die samenwerking met developers, in plaats van alleen in de creatieve hoek werken, vond ik heel leuk. Tegelijk merkte ik: als ik een maand op reis ga, zijn mijn inkomsten meteen nul. En ik ging graag op reis. Dus ik dacht: wat kan ik bouwen waardoor ik minder afhankelijk ben van uren? Toen kwam ik twee co-founders tegen. Zij waren al bezig met dat product als sideproject en vroegen of ik een logootje voor ze kon maken. Ik keek naar hun product en dacht: jullie hebben wel iets meer nodig dan alleen een logo. Zo ben ik erin gerold.

Wes: AppSignal deed monitoring van webapplicaties. Als je als team van developers iets bouwt, wil je weten wat er fout gaat, wat traag is, hoe je servers draaien en of je website überhaupt live is. Een van onze vroege klanten was bijvoorbeeld WeTransfer. Zij rolden elke dag nieuwe features uit en groeiden hard in volume. Zij gebruikten onze tool om direct te zien waar issues zaten. Je kon tot op regelniveau zien: deze regel code veroorzaakt de fout.

Tjitze: Was zo’n oplossing er op dat moment nog niet?

Wes: Die was er wel, maar daar komt het weer terug: wij dachten dat we het beter konden. We hoorden iedereen in de markt klagen over de grote speler van dat moment. Tegelijk kwam er toevallig een technische innovatie waardoor wij iets konden bouwen. Zo zijn we begonnen. Ik denk dat daar opnieuw die naïviteit in zit die je als ondernemer nodig hebt. Als je van tevoren weet hoe moeilijk het is, ga je het niet doen. Wij dachten: zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Dat bleek wel heel moeilijk, maar het was ook de moeite waard.

Dertien jaar bouwen, bootstrappen en doorgroeien

Tjitze: Dat heb je dertien jaar gedaan. Tot wanneer was dat? En hoe ziet je werkleven er nu uit?

Wes: We hebben AppSignal dertien jaar lang gebootstrapped. In 2016 hebben we een kleine ronde opgehaald, maar achteraf was die niet eens per se nodig geweest. We hebben de groei altijd grotendeels zelf gefinancierd. Uiteindelijk zijn we gegroeid naar twintig mensen en een paar miljoen omzet per jaar. Dat was eigenlijk een heel mooie droom. Als je de grafiek ziet, is het gewoon heel gestaag gegaan. Iedereen wacht altijd op die hockeystick, maar als je dertien jaar lang stabiel groeit, kun je ook een heel mooi bedrijf laten groeien.

Wes: In 2025 zijn we op zoek gegaan naar een groeipartner. Het ging goed, maar de investeringen die we moesten doen werden steeds groter. Er was druk vanuit AI en de Amerikaanse markt. We zaten daar wel in, maar je merkt dat je als Europese partij minder kunt doen dan wanneer je daar echt stevig aanwezig bent. We hebben toen een Amerikaanse groeipartner gevonden en seed funding opgehaald. Dat was in februari 2025. In oktober 2025 ben ik weggegaan bij AppSignal. Het was een heel mooi avontuur geweest en het bedrijf ging een nieuwe fase in. Voor mij was dat een goed moment om om me heen te kijken en te denken: wat wil ik nu? Ik ga nu reizen met mijn vriendin en dochter. Ik heb een sabbatical, al gaat die nog niet heel goed, want ik ben ook alweer veel leuke dingen aan het bouwen.

Tjitze: Als wij elkaar op de gangen van The Hague Tech zien, ben je inderdaad weer druk in de weer. Je vertelde laatst ook iets over afspraken met je vriendin over het dicht laten van de laptop.

Wes: Ja. We gaan een jaar reizen en dat is natuurlijk fantastisch. Mijn dochter wordt volgend jaar vier en gaat dan naar school. We hebben nu dus een bijzonder jaar met z’n drieën. Mijn vriendin weet alleen ook hoe ik opgeslokt kan worden door mijn werk. Zij dacht: straks zitten we aan een prachtig strand, kijk ik achterom en zit Wes op zijn computertje te typen. Daarom hebben we duidelijke afspraken gemaakt. Maar ik geniet ook enorm van tijd met mijn dochter, dus het gaat zeker goed komen.

Terugkijken: wat zou je anders doen?

Tjitze: Je hebt een bedrijf gebouwd van heel klein naar twintig mensen en uiteindelijk een grote investeringsronde gedaan. Als je terugkijkt op die periode: wat zou je nu anders doen dan vroeger, en waarom?

Wes: Het lastige is dat als je midden in je bedrijf staat, overal een heel goede reden voor is. Als je met externe adviseurs praat, prikken die een beetje. Dan kun je overal een mooi antwoord op geven: waarom je dit nog niet doet of dat nog niet doet. En allebei heb je gelijk. Jij ziet het van binnenuit en dat is honderd procent waar. Iemand van buiten kijkt en zegt: waarom hebben jullie dit nog niet gedaan? En die heeft ook honderd procent gelijk.

Wes: Ik denk dat, als je hard wilt groeien, sommige interne excuses die je voor jezelf maakt je kunnen tegenhouden. Het heeft bij ons volgens mij vier, vijf of zes jaar geduurd voordat mijn salaris uit het bedrijf hoger was dan mijn freelance salaris daarvoor. Als je als ondernemer eerder die standaard voor jezelf neerzet en vraagt: wat betekent dit nou eigenlijk, dan hadden we misschien eerder agressiever onze prijzen verhoogd. We hebben tien jaar gewacht voordat we voor het eerst onze prijzen verhoogden, terwijl ons product drie of vier keer zo groot was geworden. Intern denk je dan: moeten we dat nou wel doen? Achteraf denk ik dat je daar harder in mag zijn. Meer bedrijf zijn. Je laten uitdagen op de excuses die je voor jezelf hebt en zeggen: kom op, stap daar eens overheen. Wat zou er kunnen gebeuren als je het wél doet?

Wes: Uiteindelijk zijn veel start-up lessen gewoon waar. Als je je niet schaamt voor je eerste release, dan ben je te laat. Je moet focussen op groei. In SaaS is het in zekere zin een receptje, een rekensom. Al die adviezen kloppen, maar soms kom je daar pas een paar jaar later achter.

Van bouwer naar manager

Tjitze: Op een gegeven moment krijg je als founder ook de rol van manager. Wanneer merkte jij dat het bouwen heel leuk was, maar managen ook lastig werd?

Wes: Ik vond managen ook leuk. Het lastige is alleen dat je beide tegelijk moet doen. Daar zitten veel founders mee. Je begint vaak zelf aan de knoppen, echt met het product bezig. Op een gegeven moment merk je: we kunnen niet groeien als we dit zo blijven doen, dus we moeten mensen aannemen. Maar vaak ben jij nog degene die het beste weet hoe dingen werken. Dat moet je uit handen geven.

Wes: Die tussenfase kan heel lang duren en soms eindigt die nooit. Je voelt: ik ben een individual contributor, ik moet zelf iets doen, en dat vind je stiekem heel leuk. Tegelijkertijd ben je manager. Als individual contributor heb je vaak drie, vier of vijf uur focus nodig om echt in een probleem te komen. Als manager heb je juist allemaal dingen van een kwartier of een half uur: even dit, even dat, een paar mailtjes. Ik vond beide leuk; bouwen misschien iets leuker. Mensen managen en zorgen dat ze zich ontwikkelen is natuurlijk fantastisch. Maar die combinatie zorgt voor veel druk, omdat je het niet allebei goed kunt doen.

Een nieuwe fase: AI, solopreneurship en bouwen

Tjitze: Je bent nu gestopt bij AppSignal en neemt een sabbatical. Je gaat een jaar de wereld bekijken vanuit een ander perspectief dan achter een laptop met een scherm vol code. Als je daarna denkt aan je ideale ondernemersleven, hoe ziet dat eruit?

Wes: Wat ik heel tof vind, is dat je tegenwoordig veel solopreneurs hebt. Die bestaan al langer, maar dat waren vaak ongelooflijk getalenteerde ondernemers. Je moet marketing, sales, techniek en klantenservice allemaal zelf kunnen. Dat kon ik niet allemaal. Ik kwam best een eind, maar ik was zelf niet echt een programmeur die alles kon bouwen. Met AI ligt daar ineens veel open. Veel operationele dingen die je normaal zelf moest doen, behoren nu opeens wel tot de mogelijkheden.

Wes: Wat ik de komende jaren hoop te doen, is dingen bouwen en iets vinden wat traction krijgt. Daarna wil ik dat zo lang mogelijk zonder personeel draaien, of eigenlijk met AI-personeel. Dat lijkt me heel gaaf, omdat je dan niet naar die manager-modus hoeft. De hoeveelheid context die je nodig hebt blijft beperkt. Je doet alles zelf en hoeft niet constant te communiceren, samenwerken en afstemmen met anderen. Dat is de droom. Tegelijk vind ik het ook heel leuk om met andere mensen samen te werken, dus ik zoek nog steeds veel andere ondernemers op.

Tjitze: Dat doe je ook binnen The Hague Tech. Jullie hebben een kantoor met verschillende bedrijven bij elkaar: allemaal eigen bedrijven, maar toch ook een soort groep ondernemers die samenwerkt.

Wes: Zeker. Binnen The Hague Tech hebben we een initiatief: Ship Happens, met ship in de betekenis van iets verzenden of live zetten. Daar zit Maurits bij, een goede vriend van mij, die ook nog langskomt in deze podcast. Gijs zit erbij, een ongelooflijk getalenteerde jongen die met gave dingen bezig is en volgens mij op zijn 22e al CTO is voor een Amerikaans bedrijf. Vincent is bezig met Outside Escape. Wat ik leuk vind aan ondernemers, zijn de mensen die echt dingen bouwen. Nieuwe dingen maken, daar krijg ik energie van.

Vraag van de vorige gast: hoe bouw je interne systemen om te groeien?

Tjitze: Een van onze vorige gasten was Auke Bleij van Respyre. Hij ontwikkelt mosbeton; een totaal andere business dan wat jij doet. We vragen elke gast welke vraag hij aan de volgende gast wil stellen. Auke had zich een beetje ingelezen en zijn vraag aan jou was: hoe bouw je de interne systemen om te kunnen groeien? Wat is in die groeifase het belangrijkste om intern te bouwen?

Wes: Ik heb gelukkig net even zijn hand mogen schudden, dus dat was leuk. Hij kon ook iets meer vertellen over wat zij doen. Het eerste verschil is natuurlijk dat het risico dat wij bij AppSignal konden nemen compleet anders is dan bij Respyre. Als bij ons iets misgaat, drukken we op een knop en staat de vorige versie weer live. De fout die we in de laatste versie van de code hebben geïntroduceerd, fixen we. Tien minuten of een uur later kunnen we opnieuw. Hij vertelde dat zij door één fout soms een week kwijt kunnen zijn. Dat is een enorm verschil tussen de fysieke en digitale wereld.

Wes: Maar wat ik wel denk: het blijft altijd een rommeltje. Zolang je blijft denken dat het géén rommeltje hoort te zijn, blijf je streven naar een fase die je nooit bereikt. Ook na dertien jaar verplaatst de horizon zich steeds. Wat je vandaag oplost, levert morgen weer nieuwe problemen op. Als ondernemer helpt het om te accepteren: het blijft altijd een rommeltje en dat is ondernemen.

Wes: Wat wij bij AppSignal wel goed hebben gedaan, is automatiseren en documenteren. We waren allemaal developers. Dus als je iets twee of drie keer doet, komt dat developer-stemmetje in je achterhoofd: waarom automatiseren we dit niet? Vanaf de allereerste dag hebben we veel geautomatiseerd en ook veel gedocumenteerd. We hadden een uitgebreid handbook. Dat werd niet bij alles constant geraadpleegd, maar over allerlei twijfelpunten stond iets vast: hoe werkt dit proces, hoe melden we iets, wat doen we bij een datalek, wat zijn de security practices bij het installeren van een nieuwe laptop? Dat hadden we allemaal gedocumenteerd. Ik denk dat je elke dag een beetje kunt documenteren en kleine processen kunt invoeren. Je onderschat wat je daarin in twee of drie jaar kunt opbouwen.

Tjitze: Dus je zegt eigenlijk: laat de illusie los dat alles straks helemaal op orde is. Omarm de chaos en werk binnen die chaos telkens aan kleine, incrementele verbeteringen. Richt je daarop, in plaats van te denken dat je in één keer dé sleutel tot structuur vindt.

Wes: Precies. Wij hebben vaak nagedacht: moeten we ons proces weer veranderen? In de digitale wereld kun je werken met sprints van een week, twee weken, kwartaalplanningen of periodes van zes weken. Wij vroegen ons ook regelmatig af: moeten we dit loslaten, langer maken of anders doen? Je blijft snel bezig met het idee dat processen dingen oplossen. Uiteindelijk kies je iets en elk middel heeft trade-offs. Als je dat accepteert, houd je veel meer focus op het echte werk in plaats van op alle processen eromheen.

Advies aan jonge makers

Tjitze: Mijn zoon is vijftien en wordt volgend jaar zestien. Wat zou jij iemand aanraden die zegt: ik wil gewoon iets bouwen, ik vind het leuk om iets te maken? Wat zou je zo iemand adviseren op basis van alles wat je hebt geleerd?

Wes: Allereerst: als iemand daar zelf al over nadenkt, heeft die weinig motivatie nodig. Veel beginnende ondernemers zoeken bevestiging in hun omgeving: moet ik dit wel doen, zou ik dit wel doen? Dan heb je bijna al verloren. Als jouw zoon vanuit zichzelf enthousiast is, moeten wij vooral onze handen ervan aftrekken en zeggen: ga jij het maar lekker op jouw manier doen. Als dat in je zit en het borrelt, is dat eigenlijk al genoeg om te starten.

Wes: Als ik inhoudelijk advies moet geven, zou ik zeggen: omarm AI. Er is op dit moment zoveel wat je kunt bouwen met AI. Ik zeg dat ook weleens tegen mensen die van carrière willen switchen: dit is het moment, want AI gaat alles veranderen. Er is een grote groep mensen die niet gaat meekomen. Dat betekent dat er ruimte ontstaat voor mensen die misschien minder ervaring hebben in een specifiek vakgebied, maar die AI wel omarmen en met nieuwe dingen aan de slag gaan.

Wes: Voor je zoon zou ik dus zeggen: ga vooral bouwen. Probeer toffe dingen met AI en probeer er geld voor te vragen. Dat is het verschil met ondernemerschap. Iedereen is enthousiast totdat ze hun portemonnee moeten trekken. Friends, fools and family zijn vaak positief, maar laat ze maar betalen. Dan weet je of mensen echt geloven in wat je aan het bouwen bent.

Vraag voor de volgende gast

Tjitze: We gaan richting afronding. Later spreek ik Hanneke Kunnen, manager bij Stichting PUM. Wat zou jij haar willen vragen?

Wes: Wat ik interessant vind: wij werkten bij AppSignal volledig remote. Ik begrijp dat zij ondernemers in andere landen, ontwikkelingslanden, helpen. Wij werkten ook met mensen over de grens, maar het was soms best moeilijk om daar talent te vinden. We stonden daar erg voor open, maar het is lastig om de pareltjes te vinden die je zou willen inhuren. Het eerste deel van mijn vraag zou zijn: hoe kom je in die landen terecht? Zeker met internet nu. Hoe vind je lokaal talent en geef je mensen daar een kans om voor of in je bedrijf te werken?

Wes: Het tweede deel van mijn vraag is andersom: wat kunnen wij op afstand doen om te helpen? Ik ken veel ondernemers in de IT die remote werken. Volgens mij zijn er veel ondernemers die in het tweede deel van hun carrière graag iets willen teruggeven. Dus: wat kunnen we op afstand doen en hoe kunnen we helpen?

Tjitze: Mooie vraag. Die ga ik zeker stellen. Superbedankt voor dit gesprek. Mooi om te horen hoe het voor jou is gelopen en waar je mee bezig bent geweest. Ik ben ook benieuwd hoe het na je sabbatical is, en of die laptop inderdaad af en toe in de tas is gebleven terwijl je met je dochter op het strand speelde.

Afsluiting

Wes: Ik ben met een paar leuke dingen bezig, dus die laptop gaat zeker uit de tas komen. Als mensen interesse hebben: ik werk nu aan Pirate Page, een manier om je homepage opnieuw te schrijven. Ik noem het een soort copywriting blueprint voor je homepage. Volgens mij kun je het testen via piratepage.com. Het is nu nog gratis, dus ik ben op dat vlak nog een heel slechte ondernemer.

Wes: Daarnaast ben ik bezig met een AI-offertetool. Ik zie vooral veel klussers en andere ondernemers die offertes moeten maken, maar niemand heeft daar zin in. Laatst zat ik zelf alweer twee, drie weken te wachten op een offerte. Daar bouw ik iets voor, zodat je met AI veel sneller offertes kunt maken. Als iemand een van deze twee dingen interessant vindt: stuur een berichtje, zoek me op LinkedIn. Leuk om je te spreken.

Tjitze: Offertes kosten inderdaad altijd te veel tijd. Dank je wel. Tot straks of later bij een goede kop koffie.

Wes: Wij komen elkaar wel weer tegen. Bedankt voor nu.

Wat begint als een irritatie, kan zomaar uitgroeien tot een missie. Voor Auke Bleij, medeoprichter van Respyre, begon het met warme winkelstraten en openstaande winkeldeuren waar de airco volop naar buiten stond te blazen. Vanuit zijn studie in Delft dook hij in de vraag: kunnen we steden op een passieve manier verkoelen? Het antwoord vond hij in groene, vochtige gevels. En uiteindelijk in mosbeton: een gerecycled betonrecept waarop mossen groeien.

Met Respyre wil Auke groene steden de standaard maken. Hun product helpt gevels verkoelen en draagt bij aan een toekomstbestendige stad. Maar in de eerste aflevering van When ambition meets reality wordt al snel duidelijk: een goed idee is pas het begin.

Auke kwam jong bij Respyre terecht. Hij was nog maar 20 toen hij instapte bij het bedrijf dat toen al werd opgebouwd door Mark de Kruijff en professor Henk Jonkers. Eerst werkte hij drie dagen per week mee naast zijn master, maar Respyre werd steeds interessanter en zijn studie steeds minder. Uiteindelijk ging hij er volledig voor en nam hij later het stokje over. Het eerste jaar als founder omschrijft hij zelf als chaos. Ineens ben je ondernemer, iedereen wil iets van je en je zegt overal ja tegen: pitchwedstrijden, events, barbecues, netwerkbijeenkomsten. Leuk, maar niet altijd effectief. Zoals Auke terugkijkt: achteraf had hij beter eerst een simpele Excel kunnen maken met de vraag: wat ga ik nu écht als eerste doen?

Die les komt vaker terug in het gesprek. Groei vraagt niet alleen enthousiasme, maar ook focus. Respyre is inmiddels vijf jaar oud en werkt aan grote testprojecten. De volgende stap is groot: van projectenbedrijf naar productenbedrijf. Het doel is om mosbeton schaalbaar te maken, met duidelijke recepturen, certificering, protocollen en een betrouwbare toeleveringsketen. Kennis die nu nog in de hoofden van het team zit, moet worden omgezet in systemen. Alleen dan kan het bedrijf echt opschalen.

Voor Auke betekent dat ook dat zijn eigen rol verandert. Waar hij eerst zelf op de bouwplaats stond en alles operationeel oppakte, richt hij zich nu steeds meer op het bouwen van systemen. Minder ín het bedrijf werken, meer áán het bedrijf. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk is het hard werken. Zeker bij een complex product waarin biologie, scheikunde en materiaalkunde samenkomen.

Een van zijn belangrijkste lessen voor andere ondernemers is dan ook helder: geld is schaars, maar tijd en energie zijn nog schaarser. Je hebt 168 uur in een week. Als je slaapt, werkt en leeft, blijven er maar weinig uren over om echt bewust uit te geven. Daarom is prioriteren cruciaal. Niet overal naartoe gaan. Niet alles aannemen. Niet alleen bouwen voor morgen, maar ook voor de dag daarna.

Diezelfde les geldt voor structuur. Alles wat je vandaag doet, kan later waardevolle kennis voor je bedrijf worden. Mits je het vastlegt. Hoe maak je een sample? Hoe werkt een recept? Welke stappen volg je? Door dat te standaardiseren, maak je groei minder afhankelijk van één of twee mensen.

En precies daar raakt het verhaal van Respyre aan waar When ambition meets reality over gaat. Ambitie is belangrijk. Enthousiasme ook. Maar uiteindelijk ontstaat echte groei pas wanneer ideeën worden omgezet in structuur, keuzes en executie.

Transcript – When ambition meets reality

Aflevering 1 – Auke Bleij, CEO van Respyre
Geen filters. Geen shortcuts. Gewoon het echte verhaal.

Tjitze: Welkom. Superleuk dat je er bent, Auke. Misschien is het mooi om te beginnen met een korte introductie. Wie ben je en wat doet Respyre precies? Vertel.

Auke: Nu heb je Respyre al verklapt.

Tjitze: Ja, sorry. Ja, ja.

Auke: Ik ben Auke Bleij, medeoprichter van Respyre. Onze missie is eigenlijk om groene steden de standaard te maken. We hebben nu ons eerste product: dat heet mosbeton. Dat is een gerecycled betonrecept waar mossen op groeien. En dat zijn we nu aan het opschalen.

Tjitze: Oké. En wat trok jou aan in Respyre? Waarom past dit zo goed bij jou?

Auke: Ik was vanuit mijn studie in Delft heel erg bezig met het verkoelen van steden. Dat kwam eigenlijk doordat ik me altijd irriteerde aan winkels die op hele hete dagen hun deuren wagenwijd open hadden. Klanten moesten natuurlijk binnenkomen, maar ondertussen stond er wel een airco te loeien om het binnenklimaat prettig te houden.

Auke: Toen ben ik gaan kijken: kunnen we winkelstraten op een passieve manier verkoelen? Daaruit bleek dat we eigenlijk groene, vochtige gevels nodig hebben, want die trekken de hitte eruit. En dat is precies wat mossen op beton ook doen. Daarmee kun je een gevel vijf tot acht graden koeler maken en daarmee verkoel je uiteindelijk een hele stad.

Tjitze: Kwam dat vooral vanuit je studie, dat je dacht: hé, dat valt me op bij die winkels? Of was het meer andersom: vanuit die irritatie in de praktijk ben je tijdens je studie gaan ontdekken hoe dat werkt?

Auke: Die winkels waren echt een flinke irritatie. Tijdens mijn afstudeerthesis moest ik kijken naar wat mij raakte en wat ik interessant vond. Eerlijk gezegd vond ik dat best een moeilijke zoektocht. Op een gegeven moment dacht ik: ga eens kijken naar je irritaties. Dit was letterlijk één van de dingen die ik had opgeschreven.

Auke: Toen bleek al vrij snel dat er professoren waren die hiermee bezig waren. Die werkten aan nieuwe materialen die poreus en watervasthoudend zijn. Zo ben ik bij Henk Jonkers uitgekomen, mijn professor. Hij is uiteindelijk ook mede-uitvinder van mosbeton.

Tjitze: Kijk. En hoe ben je dan bij Respyre terechtgekomen? Tijdens je studie ben je ermee bezig geweest, je hebt onderzoek gedaan en je thesis geschreven. Maar hoe kwam je uiteindelijk bij Respyre terecht?

Auke: Het was mijn bachelor thesis. Dat vertel ik er altijd een beetje bij, maar soms laat ik dat ook in het midden.

Auke: Daarna ben ik aan mijn master begonnen. Maar om eerlijk te zijn wist ik al vrij snel: ik wil wel graag een master doen, maar civiele techniek is het misschien niet helemaal voor mij. Dus daarnaast ging ik op zoek naar werk. Ik werkte toen als constructeur.

Auke: Op een gegeven moment kwam ik Mark de Kruijff tegen. Hij was samen met Henk Jonkers al bezig om Respyre vorm te geven, maar zocht iemand die praktisch én civieltechnisch was. Dat was ik. Dus toen ben ik daar drie dagen per week gaan werken, naast mijn master.

Auke: Op een gegeven moment werd Respyre steeds populairder en vond ik die master steeds minder interessant worden. Toen ben ik er vol voor gegaan en uiteindelijk ook medeoprichter geworden.

Tjitze: Hoe was dat? Je komt eigenlijk binnen bij een bedrijf dat al ergens mee bezig is. Uiteindelijk heb jij het stokje overgenomen van Mark. Je bent vanaf het begin betrokken, maar neemt later ook echt de leiding over. Hoe ging dat?

Auke: Ik was heel jong. Ik was 20 of 21 jaar. Mark was 27 of 28, voor mijn gevoel. Als ik nu terugkijk, zie ik dat hij best veel dingen al goed had gestructureerd. Het idee stond goed.

Auke: Maar het duurde lang voordat ik doorhad hoe we dit in de markt konden zetten en hoe we het moesten vertellen aan potentiële klanten. In het begin was ik dus vooral iemand anders zijn kindje aan het opvoeden. Ik was echt werknemer.

Auke: Maar ik merkte aan mezelf: ik ben niet gemaakt om werknemer te zijn. Als ik bij een bedrijf zit, dan moet het gas geven. Dan moet het groeien. Dat voelde ik hier ook. Dus ik heb op een gegeven moment tegen Mark gezegd: doe nou een voorstel, want ik wil graag participeren.

Auke: Toen gaf Mark aan dat hij iets anders wilde gaan doen of het anders wilde inrichten. Toen heb ik het overgenomen. Het eerste jaar was echt chaos.

Auke: Ineens ben je founder en ik wist ook niet precies wat ik moest doen. Je zegt overal ja tegen. Het was chaos, maar gaandeweg kwam er steeds meer een plan. Mijn co-founder Adil heeft gelukkig veel ervaring met ondernemen en is veel gestructureerder. Uiteindelijk loopt het nu goed.

Tjitze: Waar lag jouw focus toen? Je neemt het over en realiseert je: ik heb alles nog te doen. Hoe structureerde je dat voor jezelf? Of was het inderdaad gewoon glorieuze chaos?

Auke: Het was echt heel slecht gestructureerd. Serieus.

Auke: Dat is ook iets waar ik later graag op terugkom. Je bent ineens founder. Zeker als je in Delft zit, of in een stad met een sterke start-up community, willen heel veel mensen ineens heel veel van je. Dat zijn vaak ook leuke dingen: pitchwedstrijden, barbecues, dat soort activiteiten.

Auke: Maar op dat moment heb je daar misschien niet zoveel aan als je denkt. Ik dacht toen: let’s go, als ik dit doe, komt alles goed. Achteraf had ik gewoon even een Excel-sheet moeten maken met: oké, wat ga ik eerst doen?

Auke: En om eerlijk te zijn: de eerste tien stappen waren niet barbecues in Delft met andere founders. Maar dat doe je dan wel. Dat is een leerproces.

Tjitze: Dat is ook het interessante. Als ik kijk naar start-ups of de start-up vibe, dan zie je allerlei padelwedstrijden en dat soort dingen voorbij komen. Dat kan heel goed zijn als daar de juiste persoon aanwezig is met wie je echt moet spreken. Maar anders is het vooral veel fluff die in de weg zit van gefocust je bedrijf bouwen.

Auke: Daar ben ik het honderd procent mee eens. Het heeft een hele leuke fun-index, zeg maar. En eerlijk is eerlijk: dat houdt het ook leuk. Dus daar moet je zeker wat tijd voor vrijmaken.

Auke: Maar echt niet te veel. Tenzij je inderdaad geld aan het ophalen bent en je weet: bij die padelwedstrijd komt iemand die investeert en met wie ik móét praten. Dan is het een ander verhaal. Maar als dat niet aan de orde is: houd dat racket even in de kast.

Tjitze: Precies. Waar staat Respyre nu? Hoe oud is Respyre inmiddels? En hoe is jouw werk de afgelopen jaren veranderd?

Auke: We zijn formeel vijf jaar oud. Dat is best al een tijdje. Ik ben nu 27.

Auke: De afgelopen drie tot drieënhalf jaar hebben we echt belangrijke stappen gezet. Het begon heel klein, in het lab. Zowel met het product als met onze toeleveringsketen, want we kweken onze eigen mossen. Dat wordt nu steeds groter.

Auke: Wat je wel merkt: Adil en ik zijn allebei een beetje cowboys. In de zin van: we willen snel resultaat. Dat het misschien niet allemaal netjes gedocumenteerd is, zien we dan later wel. Maar dan hebben we tenminste resultaat.

Auke: Ik denk dat die houding er wel voor heeft gezorgd dat we grote testprojecten uitvoeren en onze techniek op grote schaal in de praktijk kunnen brengen. Dat is uiteindelijk belangrijk om het te laten slagen.

Auke: Tegelijkertijd merken we nu dat onze R&D-manager echt gek wordt van het gebrek aan structuur. Dus waar we nu in zitten: we hebben goede resultaten op grote projecten. De komende drie jaar willen we van projectenbedrijf naar productenbedrijf. We willen ons mosbeton als receptuur in zakken kunnen verkopen, in Nederland, maar bijvoorbeeld ook in de Dominicaanse Republiek.

Auke: Om die omslag te maken gaan we geld ophalen, technisch ontwikkelen en certificeren. Dat is echt waar we nu staan.

Tjitze: En hoe is jouw werk veranderd? In het begin doe je alles. Op een gegeven moment krijg je een team, een mede-founder en nu een R&D-manager. Hoe is jouw rol daarin veranderd?

Auke: Ik denk dat het echt een voortdurend proces is. Ik voel me nu heel goed in mijn rol, maar dat komt omdat die steeds kleiner is geworden.

Auke: Eén van de dingen die de afgelopen tijd bij ons ontbrak, zijn systemen waardoor het team goed kan functioneren. Die hebben we beperkt opgebouwd. Mijn rol is nu bijvoorbeeld bij het ophalen van financiering zorgen dat de roadmap goed staat. Dat het hele team weet wat we nu doen en waar we over een paar jaar willen staan. En dat dit ook netjes vertaald wordt in het investeerdersdeck.

Auke: Ik kan dat ook op mijn eigen manier brute forcen: een nacht doorhalen en dan staat er ineens een deck. Maar daar heb je misschien twee weken iets aan. Daarna is het niet meer up-to-date en moet je het opnieuw doen.

Auke: Ik probeer nu dus vooral systemen te bouwen. Zodat onze R&D-manager kan doen wat hij moet doen, onze stagiaires kunnen doen wat ze moeten doen en wij ook. Dat is waar ik nu mee bezig ben. Voorheen was het veel operationeler. Nog steeds wel, maar toen nog veel meer.

Auke: Als er een project begeleid moest worden, stond ik op de bouwplaats. ’s Ochtends op de bouwplaats, ’s avonds bij een padelwedstrijd of een diner. Alles liep door elkaar.

Tjitze: Dus zou je kunnen zeggen dat je minder ín je bedrijf aan het werken bent en meer áán je bedrijf?

Auke: Ja. Dat gezegde ken ik al jaren, maar ik internaliseer het pas de afgelopen maanden.

Auke: Het is wel een utopie, denk ik. We hebben zo’n complex product. Het bestaat uit biologie, scheikunde en materiaalkunde. Daar heb je op zichzelf al drie mensen voor nodig om dat goed te doen.

Auke: Ik kan dus niet zeggen: ik werk alleen maar aan mijn bedrijf en niet in mijn bedrijf. Maar ik probeer wel met tijdblokken te werken. Tussen 9 en 5 is het echt operationeel. Maar tussen 5 uur ’s ochtends en 9 uur ’s ochtends probeer ik juist niet operationeel te werken, maar systematisch. Daar probeer ik bewust over na te denken.

Tjitze: Daar kom ik straks nog wel op terug: 5 uur ’s ochtends.

Tjitze: Wat zijn nu jouw grootste uitdagingen? Of jullie grootste uitdaging? Je gaf net al aan dat jullie de omslag willen maken van een bedrijf dat projecten doet naar een bedrijf dat producten verkoopt. Wat is daarin de grootste uitdaging?

Auke: In de bouw moet je kunnen laten zien dat je kunt wat je zegt. Ons hoofddoel is nu tien succesvol opgeleverde projecten. Die zijn allemaal in uitvoering.

Auke: Het groeiseizoen is net begonnen. We zijn nu dus heel intensief bezig met het managen van de groei van die mossen. Veel intensiever dan het uiteindelijk zal zijn, maar we moeten er nu voor zorgen dat die groei goed gaat, dat de projecten mooi worden en dat we er echt een strik omheen kunnen zetten.

Auke: Als we dat hebben gedaan, moeten we alle kennis die nu in de hoofden van mij, Adil, onze R&D-manager en anderen zit, omzetten in producten. Denk aan het recept van het mosbeton, het recept van de moscoating, welke soort je wanneer gebruikt. Dat moeten we allemaal in producten gieten, zodat we schaalbaar kunnen leveren.

Auke: Dan is het niet meer afhankelijk van ons, maar staat het in protocollen of SOP’s. Daar hoort productontwikkeling bij, certificering, een toeleveringsketen en commercie.

Auke: Commercie is extreem belangrijk. We moeten onze branding echt een flinke schop geven. Daarvoor is nu 1,5 miljoen euro nodig. Dat zijn we nu aan het ophalen en dat gaat best goed. Daar ben ik volle bak mee bezig.

Tjitze: Je zei net: van 9 tot 5 operationeel en van 5 tot 9 systematisch. Vijf uur ’s ochtends: bedoel je dan ook echt dat je wakker bent? Hoe deel je dat voor jezelf in?

Auke: Het is echt niet altijd zo, hoor. Dat is niet haalbaar. Maar de laatste tijd experimenteer ik daarmee.

Auke: Het is ook persoonlijk. Ik word er gespannen van als ik om 9 uur op kantoor kom en ik heb mijn eigen dingen, die echt moeten gebeuren, nog niet gedaan. Om 9:01 word je gebeld en zit je de rest van de dag in operationele modus. Dan kom ik aan het einde van de dag thuis en denk ik: ik heb niks gedaan vandaag. Ik kan niet eens opnoemen wat ik precies heb gedaan.

Auke: Terwijl ik operationeel waarschijnlijk best nuttig ben geweest. Maar ik werd er gespannen van. Dus ik experimenteer nu met om 5 uur de wekker zetten. Om 5:01 zit ik achter mijn laptop. Even een glas water, maar verder niks. Gewoon aan de slag.

Auke: Mijn vriendin — verloofde inmiddels — wordt rond 6:30 wakker. Dan drinken we even koffie en daarna werk ik van 7 tot 9 weer verder. Daarna pas ga ik naar kantoor.

Auke: Dat doe ik ongeveer drie van de vijf werkdagen.

Tjitze: Merk je dat het rust geeft en meer richting aan je dag?

Auke: Ja, vooral rust. Nu ben ik bezig met die fundingronde. Dat is superbelangrijk. Je moet mensen goed behandelen, op tijd beantwoorden en van de juiste informatie voorzien. Dat heb ik vanochtend heel vroeg gedaan. Daardoor kan ik nu met jou praten met een gerust gevoel, omdat ik weet dat het gebeurd is.

Tjitze: Wat zijn de grootste lessen die jij hebt geleerd in deze groeifase? Of tips die je zou willen meegeven aan iemand die nu in die beginfase zit. Iemand die die 21-jarige bachelorstudent is en denkt: die master wil ik misschien wel, maar ik weet het niet. Wat heb jij geleerd?

Auke: Ik liet het al een beetje doorschemeren. Geld is schaars, maar tijd — en daarboven energie — is nog veel schaarser.

Auke: Een volgende keer zou het voor mij heel belangrijk zijn om echt te prioriteren. Om meteen te zeggen: hier ga ik mijn euro’s, tijd en energie wel aan uitgeven en hier niet.

Auke: Je hebt 168 uur in een week. Daarvan slaap je als het goed is 50 tot 60 uur en werk je 50 tot 60 uur. Dus er blijven maar heel weinig uren over die je echt kunt uitgeven.

Auke: Ik zie zoveel jonge founders naar bijeenkomsten gaan en overal naartoe gaan. Ik herken het, maar ik zou dat echt zwaar afraden.

Auke: Het tweede is iets waar ik nu middenin zit: systemen bouwen. Heel simpele dingen, zoals in ons geval: hoe maak je een betonrecept? Hoe maak je samples? Ik weet dat. Adil weet dat ook. Je kunt nu een kuip neerzetten en wij maken samples voor je. Maar onze stagiair bleek dat een paar keer verkeerd te hebben gedaan, omdat het niet gestandaardiseerd was.

Auke: Dus mijn tweede advies is: houd in je achterhoofd dat alles wat je doet later IP wordt voor je bedrijf. Maak het standaard, want dan hoef je het niet elke keer opnieuw uit te leggen. Dan zeg je: dat staat hier. Dat scheelt ongelooflijk veel tijd.

Tjitze: Dus denk niet alleen aan morgen, maar ook aan de dag na morgen. Op die manier bouw je systemen en structuren in waar je later de vruchten van plukt.

Auke: Ja. En met AI is dat nu super eenvoudig. Toen wij begonnen had je dat niet. Dat klinkt als een opmerking die mijn vader zou maken, maar het is wel zo.

Auke: Toen wij begonnen had je dat niet. Dan moest je Word openen en het zelf uittikken. Dat hebben we niet gedaan. Nu kun je iets inspreken en zeggen: maak hier iets bruikbaars van. Dan heb je het gewoon. Dat zou ik echt zwaar aanraden.

Tjitze: Straks wordt dit verhaal ergens gepost en zitten mensen te kijken. Als jij één vraag aan hen zou mogen stellen die jou helpt in je business, wat zou die vraag dan zijn?

Auke: Ik denk dat het belangrijkste voor ons enthousiasme voor stedelijke vergroening is.

Auke: Het lastige aan stedelijke vergroening is dat het niet de beste CO₂-opvangmethode is. Het is geen kampioen in één specifiek ding. Maar een groene stad is een toekomstbestendige stad, omdat het heel veel dingen tegelijk verbetert: verkoeling, luchtkwaliteit, wateropname en meer.

Auke: Meer enthousiasme daarvoor is heel goed voor ons, omdat het onze markt vergroot. Daar moet ik duidelijk in zijn. Maar nog belangrijker: het is gewoon goed voor ons als mensheid. Inmiddels woont meer dan 70 procent van de mensen in steden. Ziektes zoals astma en longkanker zijn onder andere gerelateerd aan slechte luchtkwaliteit.

Auke: Het zou mij enorm helpen als mensen niet denken: daar heb je weer zo’n bomenknuffelaar, zodra iemand het heeft over het belang van groene steden. Ik zou willen dat waardering voor groene steden de standaard wordt.

Auke: Lokale initiatieven, positiever sentiment op sociale media en posts daarover helpen enorm.

Tjitze: Dus als er mensen kijken die zeggen: ik heb een gigantische loods of een gebouw, hoe zou ik dat kunnen vergroenen? Hoe werkt dat dan? Kunnen ze contact met jou opnemen of moeten ze naar de website?

Auke: We zijn nu heel gefixeerd op mosbeton, maar we leveren ook klimplantsystemen en andere vergroensystemen. In dat geval kunnen ze contact opnemen met Robert van ons team. Hij kan daarbij helpen en een mooi aanbod doen.

Auke: Maar misschien is één stap kleiner nog belangrijker. We hebben bijvoorbeeld Tegelwip gehad. Dat was volgens mij best succesvol: een tegel vervangen door groen. Daarover praten is misschien wel 90 procent van de impact die je kunt bereiken.

Auke: Dus als je een loods hebt en je maakt een groene wand: houd je mond er vooral niet over dicht. Wees juist die irritante gast die het vertelt. Het is belangrijk dat andere mensen dat ook gaan waarderen.

Tjitze: De volgende gast die ik ga spreken is Wes Oudshoorn. Die ken jij waarschijnlijk niet. Hij heeft Signal gebouwd en dat bedrijf vorig jaar verkocht. Wat zou jij aan hem willen vragen, zodat ik dat in de volgende aflevering aan hem kan stellen?

Auke: Leuk. Ik ken hem inderdaad niet. Volgens mij komt hij uit Amsterdam, of in ieder geval zit het bedrijf daar. Daar kom ik ook vandaan, dus misschien zit er ooit nog een kennismaking in.

Auke: Ik las even door die blogpost en zag inderdaad: opschaalronde, flink veel liquiditeit erin gegooid. Dat is heel knap.

Auke: Waar ik vooral benieuwd naar ben, juist omdat ik daar nu middenin zit: wat zijn high-leverage systemen die ik moet bouwen om mijn team goed te laten presteren?

Auke: Hij is product officer geweest. Hun product presteert kennelijk heel goed. Ik weet zeker dat hij dat niet in zijn eentje achter zijn pc heeft zitten coderen. Daar zijn meer mensen voor nodig geweest en ook een bepaalde werkhygiëne.

Auke: Dus ik ben benieuwd: als hij daarop terugkijkt, wat zou hij standaardiseren om het team dat uiteindelijk verantwoordelijk is voor het slagen van het product goed te laten presteren?

Tjitze: Nice. Die vraag gaan we zeker stellen.

Tjitze: Super bedankt voor dit gesprek op deze mooie locatie. Als mensen een vraag hebben aan jou, kunnen ze straks reageren of via social media iets achterlaten voor Auke of voor ons. Dankjewel voor dit gesprek.

Auke: Dankjewel.